Αν επιθυμείτε να λαμβάνετε  τα νέα του Therapy.gr στείλτε μας το email σας: 
 
 
 
 
Τι κυρίως οφείλει ο θεραπευτής απέναντι στον πάσχοντα;


Τι κυρίως οφείλει ο θεραπευτής απέναντι στον πάσχοντα; Ή η σημασία της Ιπποκρατικής αρχής «να μην βλάπτεται ο πάσχοντας».

Όπως έχουμε ήδη επισημάνει, πάρα πολλοί άνθρωποι σήμερα στρέφονται στις λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες. Η κίνηση αυτή γεννά μια καινούργια επαγγελματική ομάδα, τους λεγόμενους εναλλακτικούς θεραπευτές. Οι άνθρωποι αυτοί που εφεξής θα ονομάζουμε θεραπευτές, είναι αυτοί που αφουγκράστηκαν πρώτοι απ’ όλους τους άλλους τα κελεύσματα των καιρών και συνδέθηκαν εκ’ των πραγμάτων με την γέννηση μιας καινούργιας θεραπευτικής πρακτικής και κατ’ επέκταση με την γέννηση μιας καινούργιας ιατρικής.
Αυτή η καινούργια ιατρική που γεννιέται χρειάζεται στηρίγματα, χρειάζεται βάσεις και θεμέλια ώστε να μπορέσει επάξια να αντικαταστήσει το σημερινό ιατρικό σύστημα.
Τα στηρίγματα αυτά προέρχονται κυρίως από τα παραδοσιακά ιατρικά συστήματα ανά τον κόσμο (κινέζικο, ινδικό, θιβετανικό) αλλά και για μας ειδικά τους Έλληνες από τους προγόνους μας, οι οποίοι διέπρεψαν για πολλούς αιώνες στον ιατρικό τομέα.
Οι πρόγονοί μας λοιπόν και συγκεκριμένα ο Ιπποκράτης διατύπωσε μια πολύ σημαντική ηθική αρχή, η οποία πρέπει να διέπει τους θεραπευτές και αν την υιοθετήσουμε, η καινούργια ιατρική που γεννιέται μαζί μας θα είναι πιο υγιής από την παλιά.
Η ηθική λοιπόν αυτή αρχή λέει, ότι πάνω από όλα και πριν από όλα ο θεραπευτής οφείλει να μεριμνά για ένα πράγμα: Να μην βλάπτει τον πάσχοντα.
Ποια είναι η σημασία αυτής της διατύπωσης; Το πρώτο πράγμα που μας λέει είναι ότι η κατάσταση της υγείας ή της ασθένειας ενός ανθρώπου είναι αποκλειστική ευθύνη του ίδιου. Ο ίδιος ο πάσχοντας φέρει τον εαυτό του στην κατάσταση της ασθένειας, ο ίδιος ο πάσχοντας επαναφέρει τον εαυτό του στην κατάσταση της υγείας. Όταν ο πάσχοντας επισκέπτεται έναν θεραπευτή γιατί π.χ. πονάει, αυτό σημαίνει ότι έχει ήδη μέσα του επιστρατεύσει τις δυνάμεις αυτοΐασης, ήδη αυτές οι δυνάμεις βρίσκονται σε κατάσταση εγρήγορσης και αφύπνισης και το μόνο που μένει στον θεραπευτή είναι να μην τις καταστείλει. Να μην βλάψει τον πάσχοντα καταστέλλοντας τις ήδη ενεργές δυνάμεις αυτοΐασης.
Το αν ο πάσχοντας ανακουφιστεί από την οδύνη του, αυτό είναι δευτερεύον. Μπορεί να συμβεί, μπορεί και να μην συμβεί. Ούτε απαραίτητο, ούτε υποχρεωτικό είναι. Άλλωστε είμαστε άνθρωποι που έχουμε αδυναμίες και κενά και πρέπει να δικαιολογούμε στον εαυτό μας την αποτυχία, γιατί αλλιώτικα ως θεραπευτές θα κλυδωνιζόμαστε ανάμεσα στην έπαρση και την ενοχή.
Το εργαλείο διαμέσου του οποίου οι περισσότεροι θεραπευτές αλλά και οι περισσότεροι γιατροί βλάπτουν τους πάσχοντες, είναι ο λόγος. Διαμέσου του ιατρικού λόγου φυτεύεται ο σπόρος της αρρώστιας στην σκέψη του πάσχοντα. Διαμέσου του ιατρικού λόγου διογκώνεται η κατάσταση της ασθένειας. Διαμέσου του ιατρικού λόγου υποσκάπτονται οι δυνάμεις αυτοΐασης του ασθενούς.
Ενώ ο ασθενής προσέρχεται στον θεραπευτή ή τον γιατρό έχοντας ήδη επιστρατεύσει μέσα του τις δυνάμεις αυτοΐασης οι οποίες τον οδηγούν στην αναζήτηση βοήθειας, άρα η δουλειά είναι πάρα πολύ απλή, παρ’ όλα αυτά φεύγει απογοητευμένος και καταπτοημένος.
Τι είναι εκείνο που κάνει τους γιατρούς, αλλά και ορισμένους θεραπευτές που μιμούνται τους γιατρούς, να εκστομίζουν τόσο αποκαρδιωτικά λόγια στους ασθενείς, βλάπτοντας τους ανεπανόρθωτα και για πάντα. Εξαπολύοντας αυτά τα λόγια στους συνήθως αποσβολωμένους ασθενείς λειτουργούν ως υψηλής επικινδυνότητας εξωγενείς βλαπτικοί παράγοντες και έχω διαπιστώσει ότι το πιο δύσκολο να ξεριζωθεί απ’ το μυαλό του πάσχοντα είναι η κουβέντα του γιατρού.
Η αιτία αυτής της αψυχολόγητης και αδικαιολόγητης τάσης του ιατρικού κατεστημένου (που επαναλαμβάνω δυστυχώς της μιμούνται και πολλοί εναλλακτικοί θεραπευτές) είναι η υποκλοπή ενέργειας από τον πάσχοντα. Άλλοτε συνειδητά και άλλοτε ασυνείδητα, οι γιατροί που εκστομίζουν τόσο φαρμακερά βέλη το κάνουν γιατί θέλουν να καθηλώσουν τον ασθενή και να του απομυζήσουν ενέργεια. Ο στόχος τους δεν είναι η θεραπεία. Είναι είτε η προσωπική προβολή, του ότι εγώ ως γιατρός ξέρω και δικαιούμαι να προλέγω το κακό, είτε η οικονομική απομύζηση του ασθενούς, είτε η έμφυτη τάση προς το κακό.
Το επιχείρημα του ότι ο ασθενής πρέπει να ξέρει αν έχει κάτι κακό δεν ισχύει και ούτως ή άλλως είναι κάτι που συναντάται μόνο στην σύγχρονη ιατρική σκέψη. Δεν ισχύει γιατί κανείς δεν γνωρίζει το μέλλον και όποιος τολμά να εκστομίζει πράγματα για το μέλλον, ας εκστομίζει μόνο το καλό. Γιατί αν εκστομίζει κανείς το καλό και δικαιωθεί τότε αυτό είναι αδιάφορο, αν εκστομίσει το καλό και δεν δικαιωθεί πάλι είναι αδιάφορο. Αν όμως εκστομίσει το κακό για το μέλλον δεσμεύεται, τόσο ο ίδιος όσο και αυτός που εισπράττει την πρόγνωση, σε έναν φαύλο κύκλο οδύνης και αυτό είναι ύβρις για κάποιον που θέλει να λέγεται θεραπευτής.
Οι θεραπευτές λοιπόν αλλά και γιατροί οφείλουν να ακούσουν την σκέψη του Ιπποκράτη. Οφείλουν να διαισθανθούν την σημασία του να μην βλάπτουν τους πάσχοντες. Οφείλουν να κρατούν σφαλιστό το στόμα τους αν πρόκειται να εκστομίσουν αρνητικές σκέψεις που αφορούν μόνο τον δικό τους εγκέφαλο. Οφείλουν να χειρίζονται με σεβασμό και με διάθεση τόνωσης τον πάσχοντα και ουδέποτε να εκστομίζουν το κακό. Αν δεν έχουν κάτι καλό να πουν στον ασθενή ας μείνουν σιωπηλοί, μέχρι να βρουν μέσα τους την δύναμη που θα τους οδηγήσει στο να μην βλάπτουν τον πάσχοντα.

Αλέξανδρος Τηλικίδης
Φυσίατρος-Βελονιστής-Βοτανοθεραπευτής
Υπεύθυνος εκπαίδευσης
στην Ακαδημία Αρχαίας Ελληνικής & Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής




Holistic Life ©2004-2006 www.etra.gr

     
     
2011 © therapy.gr.
Όροι Χρήσης |  Privacy Policy