Αν επιθυμείτε να λαμβάνετε  τα νέα του Therapy.gr στείλτε μας το email σας: 
 
 
 
 
Η Παρασκευή του Ομοιοπαθητικού Φαρμάκου


Εκατομμύρια ασθενείς σε ολόκληρο τον κόσμο επανήλθαν σε κατάσταση υγείας μετά τη λήψη ομοιοπαθητικού φαρμάκου.
Από το 1970 έως σήμερα, ο ομοιοπαθητικός θεραπευτής έχει στη φαρέτρα του τις ειδικά επεξεργασμένες ουσίες, οι οποίες λειτουργούν ως μέσον αποκατάστασης της πλήρους νοητικής, συναισθηματικής και σωματικής ισορροπίας.

Η «έμπνευση» του Χάνεμαν

Ο Γερμανός ιατρός Σαμουήλ Χάνεμαν (1755-1843), γνώστης της Ελληνικής γλώσσας, είχε μελετήσει τη θεωρία του Ιπποκράτη ότι: τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια «όμοια ομίοις εισίν ιάματα». Τη φράση αυτή μεταφρασμένη στα λατινικά «similia similibus curantur», o Χάνεμαν την άλλαξε ελαφρώς σε «similia similibus curentur» (τα όμοια να θεραπεύονται από τα όμοια).
Να θεραπεύονται λοιπόν αλλά πώς;
Απογοητευμένος από την άσκηση της συμβατικής ιατρικής είχε εγκαταλείψει το επάγγελμά του και εργαζόταν ως μεταφραστής. Μεταφράζοντας τη φαρμακολογία του Άγγλου Σκοτ Κάλεν, βρήκε εκεί την πληροφορία ότι ο «περουβιανός φλοιός» (Cinchona officinalis), από τον οποίο παράγεται η κινίνη, θεράπευε την ελονοσία. Κατά τον Κάλεν, αυτό συνέβαινε γιατί η κινίνη ήταν πικρή.
Ο Χάνεμαν διαφωνώντας, αποφάσισε να αποδείξει ότι η κινίνη θεράπευε τα συμπτώματα της ελονοσίας βάσει του νόμου των ομοίων. Έτσι, άρχισε να παίρνει δόσεις κινίνης και σιγά – σιγά προκάλεσε στον εαυτό του τα συμπτώματα της ελονοσίας. Συνέχισε να «δοκιμάζει» και άλλες ουσίες και παρατήρησε ότι και αυτές παράγουν συμπτώματα παρόμοια με εκείνα των ασθενειών που θεραπεύουν.
Οι παρατηρήσεις του Χάνεμαν επιβεβαίωσαν την αρχή του Ιπποκράτη και τις σκέψεις του Παράκελσου και άλλων παλιών εμπειριστών. Στάθηκε όμως στο ότι το φάρμακο που χορηγούσε προκαλούσε στον ασθενή μία σοβαρή επιδείνωση, παρότι είχε επιλεγεί σωστά με βάση την ομοιότητά του ως προς τα συμπτώματα της ασθένειας. Έτσι άρχισε να μειώνει τη δόση με την αραίωση.
Από έμπνευση ή από γνώση ή από τύχη, ή από όλα αυτά μαζί, ο Χάνεμαν ανακάλυψε τη δυναμοποίηση. Η επαναστατική αυτή μέθοδος παρασκευής του ομοιοπαθητικού φαρμάκου συμπυκνώνεται στις λέξεις κλειδιά: «αραίωση» και «κρούση».
Το κυρίως θέμα

Από τον Χάνεμαν έως σήμερα, μέσα από τη γνώμη των ειδικών

Για το ομοιοπαθητικό φάρμακο μιλήσαμε με αρκετούς ειδικούς, οι οποίοι είναι γνωστοί στο χώρο της ομοιοπαθητικής για την εμπειρία τους, το σεβασμό στην ιστορία της ομοιοπαθητικής και το ενδιαφέρον τους για το μέλλον της.

Τι έχει αλλάξει στην παρασκευή του ομοιοπαθητικού φαρμάκου;

Πρόθυμα δεχτήκαν να μας παρουσιάσουν τις απόψεις τους επί του θέματος οι εξής:
Η ιατρός – ομοιοπαθητικός - ερευνήτρια κ. Αλεξάνδρα Δεληνίκου Η φαρμακοποιός – ομοιοπαθητικός κ. Χριστιάνα Ευσταθίου Ο ιατρός – ομοιοπαθητικός – ερευνητής κ. Στέργος – Νίκος Ζερβός Ο φαρμακοποιός – ομοιοπαθητικός κ. Στέλιος Κακαγιάννης Ο φαρμακοποιός κ. Γιώργος Κορρές, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας «Κορρές Α.Ε. – Φυσικά προϊόντα» 
Ο Δρ Γιώργος Λουκάς, ψυχίατρος – ομοιοπαθητικός 
Η φαρμακοποιός – ομοιοπαθητικός κ. Ιωάννα Περγαντά Ο ομοιοπαθητικός κ. Γεράσιμος Στουραΐτης, διευθυντής του Ιπποκράτειου Κέντρου Κλασσικής Ομοιοπαθητικής και πρόεδρος του Συλλόγου Ομοιοπαθητικών.
Τους ευχαριστούμε όλους!
Ζητήσαμε από τους ομοιοπαθητικούς με τους οποίους επικοινωνήσαμε να μας πουν:
Τι έχει αλλάξει στην παρασκευή του ομοιοπαθητικού φαρμάκου από την εποχή του Χάνεμαν έως σήμερα;
Ο Χάνεμαν παρασκεύαζε φάρμακα από φυτικές, ζωικές, ορυκτές ύλες ή νοσώδη ως εξής: Έβαζε σε γυάλινη φιάλη 1 μέρος της ουσίας και προσέθετε 99 μέρη διαλύτη. Κατόπιν, με σταθερό ρυθμό χτυπούσε τη φιάλη 100 φορές (κατά άλλους πάνω σε ένα βελούδινο μαξιλαράκι και κατά άλλους πάνω στην Αγία Γραφή). Έτσι προέκυπτε η 1η δυναμοποίηση. Επαναλάμβανε τη διαδικασία σε νέο φιαλίδιο, με 1 μέρος διαλύματος και 99 μέρη διαλύτη, υπέβαλε τη φιάλη σε νέες κρούσεις κ.ο.κ. Ο διαλύτης ήταν διπλοαπεσταγμένο νερό ή αλκοόλ. Αν η ουσία ήταν αδιάλυτη, τότε χρησιμοποιούσε τη μέθοδο της λειοτρίβησης ή κονιοποίησης. Χτυπούσε, δηλαδή, σε γουδί 1 μέρος της ουσίας με 99 μέρη γαλακτοζάχαρου. Μετά ακολουθούσε τη διαδικασία της αραίωσης του 1 προς 99. Από την 3η δυναμοποίηση κι έπειτα, προσέθετε αλκοόλ, αφού η ουσία ήταν πλέον διαλυτή, και συνέχιζε την αραίωση και τις κρούσεις του διαλύματος.
Οι δυναμοποιήσεις που παρασκεύαζε ο Χάνεμαν ήταν χαμηλές. Η εκατοστιαία δυναμοποίηση (1/100) γράφεται: CH.
Οι διαφορές που προέκυψαν με το πέρασμα του χρόνου συνοψίζονται στα παρακάτω:
Το 1828, ο Κόρσακωφ, που ήταν θεραπευτής του τσάρου, λέγεται ότι για να γλιτώσει από το κουβάλημα όλων των σύνεργων και των ομοιοπαθητικών φαρμάκων του αφέντη του (αφού ήταν υποχρεωμένος να τον ακολουθεί στις μετακινήσεις του) χρησιμοποιούσε μία φιάλη. Βασίστηκε στην παραδοχή ότι όταν αδειάσει κανείς ένα φιαλίδιο των 100 σταγόνων, μέσα στις παρειές του φιαλιδίου παραμένει υγρό ίσο με μία σταγόνα. Αν προσθέσει κατόπιν 99 σταγόνες διαλύτη, μπορεί να προχωρήσει στην επόμενη δυναμοποίηση χωρίς να αλλάξει φιάλη.
Προς το τέλος της ζωής του ο Χάνεμαν δημιούργησε την πεντηκοστοχιλιοστιαία κλίμακα LM, όπου το φάρμακο διαλυόταν 49.999 φορές για κάθε δυναμοποίηση.
Σήμερα, στις υψηλές κυρίως δυναμοποιήσεις, εφαρμόζεται η μέθοδος αραίωσης «κατά Κόρσακωφ», για ταχύτητα και οικονομία υλικού.
Επειδή η διαδικασία των αραιώσεων και των κρούσεων με το ανθρώπινο χέρι είναι πολύ επίπονη και χρονοβόρα, παρουσιάστηκε η ανάγκη κατασκευής μηχανικών δυναμοποιητών για τις μεσαίες και υψηλές κυρίως δυναμοποιήσεις.
Ο κ. Γ. Κορρές έχει την άποψη ότι: « Η σύγχρονη τεχνολογία μας δίνει τη δυνατότητα να πετύχουμε σταθερότητα και επαναληψιμότητα των διαδικασιών: η αραίωση να γίνεται, δηλαδή, είτε αυτόματα, είτε με πιπέτα σταθερού όγκου και η κρούση να γίνεται με μηχανικό δυναμοποιητή, όπου μπορούμε να ελέγχουμε απόλυτα τη δύναμη της κρούσης, τον αριθμό των κρούσεων, το χρόνο μέσα στον οποίο γίνονται και το διάστημα το οποίο διανύει η φιάλη κατά την κρούση.»
Ο κ. Γ. Στουραΐτης μας τόνισε ότι: «Σε άλλες χώρες τη Ε.Ε. το χειροποίητο φάρμακο διαφημίζεται και γίνεται έμφαση στον παραδοσιακό τρόπο παρασκευής του. Οι δονητές, προσέθεσε, μπορεί να προγραμματιστούν να χτυπήσουν το διάλυμα π.χ. 1000 φορές. Δεν είναι όμως αυτή η χιλιοστή δυναμοποίηση. Χρειάζεται και η αραίωση. Γίνεται η αραίωση;»
Ο κ. Γ. Λουκάς μας ανέφερε ότι: «Με τον μηχανικό δυναμοποιητή εξοικονομούνται εργατοώρες, επομένως μειώνεται το κόστος και επιπλέον υπάρχει η δυνατότητα να δυναμοποιούνται πολλά φάρμακα ταυτόχρονα. Θα πρέπει όμως να τηρούνται πιστά οι κανόνες παρασκευής (αραίωση με απεσταγμένο νερό κλπ).
Κάποια σύγχρονα ρεύματα, αντιγράφουν τη συχνότητα του φαρμάκου και την αναπαράγουν. Εφόσον όμως δεν έχουμε ορίσει ακόμα τους παράγοντες στους οποίους στηρίζεται η δράση του φαρμάκου, είναι καλύτερα να εφαρμόζεται ο παραδοσιακός τρόπος παρασκευής του, γιατί ο παραμικρός παράγοντας μπορεί ίσως να επηρεάσει.»
Σύμφωνα με την κ. Ι. Περγαντά: «Πρέπει να ειπωθεί ότι εμφανίζονται δύο κυρίως τάσεις στον τρόπο παρασκευής των φαρμάκων: στην πρώτη δίνεται έμφαση στην κρούση των διαλυμάτων, ενώ στη δεύτερη, δίνεται μεγαλύτερη σημασία στην αραίωση αυτών. Και στις δύο περιπτώσεις χρησιμοποιείται η μέθοδος των διαδοχικών αραιώσεων και της συνεχούς ροής.»
Ο κ. Σ. Ν. Ζερβός παρασκευάζει φάρμακα ως εξής: Μετά τη 12η δυναμοποίηση παύει να αραιώνει το υγρό και συνεχίζει τη δυναμοποίηση μόνο με κρούσεις. Μας είπε: «Εφόσον, σύμφωνα με το νόμο του Αβογκάντρο, μετά τη 12η δεν ανιχνεύεται η αρχική ουσία, από εκεί και πέρα υποβάλλω το φάρμακο μόνο σε χτύπημα.»
Η κ. Α. Δεληνίκου μας πληροφόρησε ότι ο Χέρινγκ το 1833 εφάρμοσε και τη δεκατιαία δυναμοποίηση (1 μέρος ουσίας με 9 μέρη διαλύτη). Μας δήλωσε: «Πάντως, δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές αν το φάρμακο έχει παρασκευαστεί χειροποίητα ή από μηχάνημα. Σε σχετική έρευνα στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, προσπαθήσαμε να μετρήσουμε τη διαφορά αλλά είδαμε ότι δεν είναι άξια λόγου».
Τη δυναμοποίηση με μηχανικό τρόπο τη θεωρεί περισσότερο ενδεδειγμένη γιατί: «Το μηχάνημα δεν κουράζεται, η κίνηση είναι σταθερή, έχει τη δυνατότητα να δυναμοποιεί υψηλότερες δυναμοποιήσεις, χρησιμοποιεί το ίδιο νερό κλπ. Διατηρεί, δηλαδή, σταθερές τις συνθήκες.»
Συμπέρασμα:
Από την εποχή του Χάνεμαν έως σήμερα διατηρείται η βασική φιλοσοφία της παρασκευής του ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Είτε παρασκευάζεται χειροποίητα, είτε με τη βοήθεια δυναμοποιητικού μηχανήματος, η θεραπευτική αξία του φαρμάκου δεν έχει αποδειχτεί ότι αλλάζει. Το σημαντικό είναι να παρασκευάζεται σωστά! 

Προοπτικές εξέλιξης στην παρασκευή ομοιοπαθητικών φαρμάκων και στη διάδοσή τους

«Η ομοιοπαθητική αποτελεί σήμερα τη δεύτερη πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη ιατρική μέθοδο στον κόσμο. Σχεδόν όλα τα φαρμακεία στη Γαλλία διαθέτουν ομοιοπαθητικά φάρμακα, ενώ σημαντική είναι η παρουσία τους και στις χώρες: Ρωσία, Ινδία, Ελβετία, Μεξικό, Γερμανία. Ολλανδία, Ελλάδα, Ιταλία, Αγγλία και Νότιο Αμερική.» Γ. Κορρές «Στην Ελλάδα, η εξέλιξη στο χώρο της παρασκευής του ομοιοπαθητικού φαρμάκου εξαρτάται από τη ζήτηση. Η ζήτηση από ασθενείς στη χώρα μας έχει αυξηθεί, αλλά όχι τόσο πολύ. Είναι ανάλογη με την ενημέρωση που υπάρχει. Δεν την ξέρουν πολλοί την ομοιοπαθητική στην Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ομοιοπαθητική δεν αξίζει. Στην Γαλλία ή την Ινδία η ομοιοπαθητική έχει εγκαθιδρυθεί και είναι διαδεδομένη θεραπευτική μέθοδος. Εκεί υπάρχει ενημέρωση.» Στ. Κακαγιάννης «Δημιουργούνται συνεχώς νέα φάρμακα. Για την παρασκευή τους ακολουθείται η πεπατημένη οδός, όπως περιγράφεται στη φαρμακολογία. Όμως, θεωρώ μεγάλο βήμα στην παρασκευή των ομοιοπαθητικών φαρμάκων τη δημιουργία των τριπλών αλάτων. Παρασκευάστηκαν με μία μέθοδο που δεν υπήρχε, τη δημιούργησε ο πατέρας μου. Συνέβαλε σε αυτό και ο Γιώργος Λουκάς. Έχουν παρασκευαστεί γύρω στα 350 φάρμακα στη 200CH. Επειδή η αραίωση γίνεται με τον πατροπαράδοτο τρόπο, απαιτείται πάρα πολύς χρόνος για την παρασκευή του καθενός και επειδή είμαστε το μοναδικό φαρμακείο που τα παρασκευάζει, θα πρέπει να επιλέξουμε: ή να ανεβάσουμε σε δυναμοποίηση τα ήδη υπάρχοντα, ή να φτιάξουμε τα καινούρια που διαρκώς παρασκευάζονται στη 200η. Αναγκαστικά θέτουμε κάποιο όριο.» Χρ. Ευσταθίου «Δεν θεωρώ ότι πρόκειται να υπάρξει άλλη εξέλιξη στο χώρο της ομοιοπαθητικής, πλην των νέων φαρμάκων που μπορεί να αποδειχθούν. Είναι βασική η απόδειξη της ουσίας. Υπάρχουν κάποιες σκέψεις που βάζουν κάποιες ουσίες μαζί, χωρίς να έχει γίνει απόδειξη του φαρμάκου που προκύπτει. Αυτό δεν θεωρώ ότι είναι σωστό, διότι ποιος μου λέει ότι το μείγμα των 3-4 διαφορετικών φαρμάκων θα βγάλει το ίδιο αποτέλεσμα με το αν ήταν το καθένα από τα φάρμακα αυτά ξεχωριστά; Άρα θα πρέπει να γίνει απόδειξη των 3-4 φαρμάκων μαζί.
Έχουν κυκλοφορήσει και υγρά μείγματα. Υπάρχουν άλλοι που σε χρόνιες περιπτώσεις δίνουν 1,2,3 και παραπάνω φάρμακα την ημέρα. Αυτό όμως δεν είναι ομοιοπαθητική!
Κάποιοι μου λένε: «μην βάζεις τον τίτλο Κλασσική Ομοιοπαθητική». Άλλοι βάζουν απλά Ομοιοπαθητική, ή Ομοιοθεραπευτική ή Ομοτοξικολογία ή οτιδήποτε άλλο. Δεν είναι η Ομοιοπαθητική του Χάνεμαν!» Γ. Στουραΐτης «Τα τελευταία χρόνια έχουμε παρασκευάσει με το Γιάννη και τη Χριστιάνα Ευσταθίου πάνω από 400 νέα φάρμακα. Από αυτά γύρω στα 350 είναι τα τριπλά άλατα. Κάποια είναι πολύχρηστα.
Τα τριπλά άλατα διδάσκονται επίσημα στο Πανεπιστήμιο Φιλίας των Λαών και την Ιατρική Ακαδημία του Νοβοσιμπίρσκ. Έχουμε προσθέσει πολλές νέες ενδείξεις στα φάρμακα αυτά με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και έχουμε φτάσει στον αριθμό ρεκόρ των 3,5 εκατομμυρίων. Έχουμε κάνει και αποδείξεις σε κάποια από τα τριπλά. Αν περιμέναμε όμως να γίνουν αποδείξεις σε όλα και μετά να τα συνταγογραφήσουμε, θα μας έπαιρνε πολύ χρόνο, θα συνεχίζαμε να συνταγογραφούμε τα 60-100 κλασσικά πολύχρηστα και θα χάναμε τις ήπιες γρήγορες και ριζικές θεραπείες που έχουμε ως τώρα με τα τριπλά άλατα. Να σημειωθεί ότι τα τριπλά άλατα παρασκευάστηκαν κατά παραγγελία για συγκεκριμένους ασθενείς.
Ξέρετε γιατί βραβεύτηκα από τη Ρωσική Ακαδημία Φυσικών επιστημών; Γιατί είδαν στην πράξη, μέσα από περιπτώσεις, ότι ήταν δυνατόν με τη σωστή συνταγογράφηση ενός τριπλού άλατος να επιτευχθεί θεραπεία σε βάθος, γρηγορότερα και χωρίς επιδεινώσεις. Αυτό κάνει την εφαρμογή της ομοιοπαθητικής ακόμη χαμηλότερη σε κόστος. Καταλαβαίνετε λοιπόν, ότι η εφαρμογή των τριπλών αλάτων συμβαδίζει με το πνεύμα του Χάνεμαν που λέει στην παράγραφο 47 του Όργανον: «Για το γιατρό είναι αδύνατον να υπάρξει σαφέστερη και πειστικότερη καθοδήγηση από αυτήν, ως προς το ποιο είδος τεχνητής νοσογόνου δύναμης (φαρμάκου) πρέπει να επιλέξει για να θεραπεύσει ασφαλώς, γρήγορα και μόνιμα, σύμφωνα με το παράδειγμα της φύσης».
Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει ένα ρεύμα στην ομοιοπαθητική που εφαρμόζει τον συνθετικό τρόπο σκέψης. Ξέρουμε ότι ένα σύνθετο φάρμακο θα έχει τις ιδιότητες των συστατικών του στοιχείων, αλλά και κάποιες ξεχωριστές ιδιότητες, οι οποίες δεν ανήκουν σε κανένα από τα συστατικά του στοιχεία. Από τις ιδιότητες των συστατικών στοιχείων (δηλαδή από τα υποσύνολα των ιδιοτήτων του) μπορούμε να χορηγήσουμε ένα φάρμακο χωρίς να γνωρίζουμε ολοκληρωτικά τις ιδιότητές του. Αυτός είναι ένας άλλος τρόπος επιλογής του κατάλληλου φαρμάκου, ο οποίος δεν στερείται επιστημονικότητας.
Τα τριπλά άλατα θεραπεύουν συχνά εκεί που τα κλασσικά φάρμακα δεν είχαν αποτέλεσμα. Σας αναφέρω την περίπτωση ενός Ρώσου επιχειρηματία που έπασχε από κατάθλιψη και οι επανελλειμένες προσπάθειες με διάφορα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν τον είχαν θεραπεύσει. Του χορήγησα Aurum Muriaticum Calcareatum και έγινε καλά. Εάν δεν υπήρχαν τα τριπλά θα του δίναμε Aurum, αλλά δεν θα είχε γρήγορη θεραπεία. Θα υποτροπίαζε διότι δεν θα είχαμε καλύψει τις ρίζες της Calcarea. Εάν του δίναμε μόνο Calcare Muriatica, θα είχαμε αφήσει ακάλυπτο το κομμάτι του Aurum και με την αυτοκτονική διάθεση που είχε, μπορεί να πηδούσε από το μπαλκόνι! Με το τριπλό τον θεραπεύσαμε ήπια, γρήγορα και μόνιμα. Ένας θεραπευτής που έχει μάθει να χρησιμοποιεί τα τριπλά, μπορεί αν καλύψει με αυτά το 20% των συνταγογραφήσεων, περίπου.
Ένας από τους στόχους της ομάδας μας είναι να παρασκευαστούν περισσότερα από 1000. Τότε προβλέπεται ότι θα καλύψουν το 40-50% της συνταγογραφίας.» Γ. Λουκάς «Σημαντική εξέλιξη για την παρασκευή ομοιοπαθητικών φαρμάκων, θα είναι η κατασκευή ενός μηχανήματος που θα μετράει αν το φάρμακο πληρεί τα δεδομένα μέτρησης της σωστής δυναμοποίησης.» Α. Δεληνίκου

Ο ρόλος του φαρμακοποιού – Εκπαίδευση στην ομοιοπαθητική

«Ο φαρμακοποιός είναι ο άμεσα εμπλεκόμενος και γνώστης της παρασκευής του ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Εν τούτοις όμως, προκύπτει πρόβλημα εδώ στην Ελλάδα, δεδομένου ότι το ομοιοπαθητικό φάρμακο θεωρείται Γαληνικό σκεύασμα. Έγκειται στον τρόπο που τα φαρμακεία θα οργανώσουν τη δουλειά τους άρτια με όλα τα σύγχρονα μέσα που υπάρχουν γιατί είναι μεγάλο και σπουδαίο το γεγονός ότι εκεί μέσα αναδεικνύεται ο επιστημονικός ρόλος του φαρμακοποιού: χρησιμοποιεί τις γνώσεις και αποκτά καινούργιες. Επιβεβαιώνει επίσης τον άρρηκτο αναντικατάστατο ρόλο του μεταξύ ασθενούς και ιατρού καθώς υπερασπίζεται αυτό που ο ίδιος φτιάχνει.
Επομένως, ο φαρμακοποιός είναι η ασφαλιστική δικλείδα για τη σωστή πορεία των ασθενών, με προϋπόθεση τη διάφανη συνεργασία με το γιατρό- θεραπευτή τη στιγμή που η ομοιοπαθητική βάλλεται και αμφισβητείται. Τοι φαρμακείο στηρίζει, ενημερώνει, διαπαιδαγωγεί εν τέλει τον κόσμο με σωστό επιστημονικό τρόπο, μακριά από περίεργες, αντιεπιστημονικές θέσεις.
Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι η Ελληνική Εταιρεία Ομοιοπαθητικών Φαρμακοποιών, άμεσα θα αναλάβει πρωτοβουλία προκειμένου να διεξαχθούν σεμινάρια και μαθήματα που ως σκοπό τους θα έχουν τη μετάδοση γνώσης ή το φρεσκάρισμα της ήδη υπάρχουσας σε νέους αλλά και παλιούς συναδέλφους.» Ι. Περγαντά, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ομοιοπαθητικών Φαρμακοποιών.
«Το χρέος του φαρμακοποιού είναι να εξασφαλίζει την ποιότητα του προϊόντος που παραδίδει στον ασθενή, γιατί αλλιώς προδίδει τον εαυτό του ως επιστήμονα, προδίδει όλη τη δουλειά που έχει κάνει ο γιατρός (να πάρει το ιστορικό, να βρεί το φάρμακο), αλλά και τις προσδοκίες των ασθενών, οι οποίοι ως επί το πλείστον καταφεύγουν στην ομοιοπαθητική γιατί είναι άνθρωποι απελπισμένοι από την κλασσική ιατρική ή από άλλον εναλλακτικό θεραπευτή πολλές φορές, κι εναποθέτουν όλες τις ελπίδες τους σε αυτό το φάρμακο.
Είναι αμαρτία, είτε από άγνοια, είτε από αμέλεια ή πολλές φορές από μη πίστη στην ομοιοπαθητική να γίνουν τραγελαφικά πράγματα.
Χρειάζεται, λοιπόν, εκπαίδευση των φαρμακοποιών. Ως γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Ομοιοπαθητικών Φαρμακοποιών, μπορώ να σας πω ότι βρισκόμαστε σε συνομιλία με το Πανεπιστήμιο για να μπορέσουμε να πετύχουμε μέσα από το Πανεπιστήμιο μεταπτυχιακά σεμινάρια ως προς την τεχνολογία του ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Υπάρχουν κάποιες σχολές που κάνουν σεμινάρια, αλλά παρουσιάζουν την τεχνολογία του ομοιοπαθητικού φαρμάκου σαν να είναι πυρηνική φυσική, με απώτερο σκοπό, ίσως, οι συνάδελφοι να παίρνουν το ομοιοπαθητικό φάρμακο έτοιμο. Είναι σημαντικό όμως να συμμετέχει ο φαρμακοποιός στην παρασκευή του φαρμάκου γιατί: 1ο, αυτή είναι η δουλειά του και όχι απλώς μεταπρατική και 2ο, τον κάνει να μπορεί να σεβαστεί περισσότερο αυτό που πουλάει, γιατί γνωρίζει έτσι τις δυσκολίες, γνωρίζει τις προφυλάξεις και μπορεί να σεβαστεί περισσότερο αυτό που πουλάει, γιατί γνωρίζει έτσι τις δυσκολίες, γνωρίζει τις προφυλάξεις και μπορεί να παίξει τον συμβουλευτικό του ρόλο στον ασθενή στο πλαίσιο των προφυλάξεων.
Καλούμε τους συναδέλφους φαρμακοποιούς να έρθουν σε επαφή με την Ελληνική Εταιρεία Ομοιοπαθητικών Φαρμακοποιών. Θέλουμε να συγκεντρώσουμε τους φαρμακοποιούς που ασχολούνται με την ομοιοπαθητική και το φάρμακο να έρθουν, όσοι ξέρουν να ξανακούσουν και όσοι δεν ξέρουν να μάθουν.» Χρ. Ευσταθίου. «Πρέπει να υπάρχει καλή ενημέρωση των φαρμακοποιών που ασχολούνται με την παρασκευή του ομοιοπαθητικού φαρμάκου για να γίνεται αυτή η lege artis παραγωγή (σύμφωνα με το νόμο της τέχνης).
Δυστυχώς στην Ελλάδα η εκπαίδευση των φαρμακοποιών γίνεται από μη ειδικούς. Διδάσκεται περισσότερο η θεωρία της ομοιοπαθητικής, η εικόνα των φαρμάκων, και λιγότερο το πώς παρασκευάζονται. Έπρεπε να διδάσκεται περισσότερο η όλη διαδικασία: πώς ξεκινάει από τη δρόγη, να κάνουμε τις αραιώσεις τις δυναμοποιήσεις και αφού φτάσουμε στην τελική υγρή μορφή να κάνουμε τις εμβροχές στα σφαιρίδια ή στη σκόνη γαλακτοσακχάρου, να κάνουμε τα κολύρια, ή ό,τι άλλο μας ζητήσουν. 
Στην Ελλάδα, τα περισσότερα φαρμακεία που παρασκευάζουν ομοιοπαθητικά φάρμακα παίρνουν συνήθως έτοιμο το φάρμακο σε υγρή μορφή, κάνουν εμβροχή και φτιάχνουν τις κάψουλες. Έχουν όμως τον ειδικό χώρο για να κάνουν αυτή την εργασία; Απολυμαίνεται κατάλληλα ο χώρος ώστε να μην επηρεαστεί το φάρμακο από οτιδήποτε; Όταν παρασκευάσει το φάρμακο απολυμαίνει το περιβάλλον, ώστε να είναι στείρο και να προχωρήσει στην παρασκευή του επόμενου χωρίς να υπάρχουν υπολείμματα από το προηγούμενο στο χώρο, πράγμα που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα ο ασθενής να μην πάρει μόνο το φάρμακο που ζητάει αλλά και ουσία από το προηγούμενο που έφτιαξε ο φαρμακοποιός;
Πρέπει ο φαρμακοποιός να γνωρίζει την ομοιοπαθητική (όχι για να την πιστεύει, όπως λένε συνήθως, γιατί η ομοιοπαθητική δεν είναι θρησκεία0 αλλά για να τη σέβεται ως θεραπευτική μέθοδο.» Στ. Κακαγιάννης

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΩΝ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΩΝ

Πρόεδρος η κ. Ι. Περγαντά, αντιπρόεδρος η Ρ. Σελαμτζή, γραμματέας η κ. Χρ. Ευσταθίου, ταμίας ο κ. Γ. Κάβουρας, μέλος ο κ. Β. Λύγδας.
τηλ.: 210 7235028, 210 7220758, 210 2772430 fax: 210 7245702

Συμπέρασμα:
Εκπαίδευση είναι η λέξη κλειδί για να μπορεί ο φαρμακοποιός να παίζει τον σημαντικότατο ρόλο του μεταξύ του θεραπευτή και του ασθενούς. Κάποιοι λένε ότι «αν δεν θεραπευτεί κάποιος δεν φταίει η ομοιοπαθητική, αλλά ο ομοιοπαθητικός που δεν βρήκε το σωστό φάρμακο». Αν δεχτούμε ότι ισχύει αυτή η ρήση, με όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, θα έπρεπε να προσθέσουμε ότι: μπορεί να φταίει ο φαρμακοποιός, εάν συμβαίνει αν είναι απλός πωλητής ομοιοπαθητικών φαρμάκων χωρίς να τα γνωρίζει σε βάθος. Ίσως ο φαρμακοποιός (πωλητής ή παρασκευαστής) λόγω άγνοιας δεν σεβάστηκε την επιστήμη του, το φάρμακο και εντέλει τον ασθενή που θα χρειάζεται το ομοιοπαθητικό φάρμακο.
Σωστή εκπαίδευση λοιπόν, έτσι ώστε η ομοιοπαθητική τέχνη να συμβαδίζει με την ομοιοπαθητική επιστήμη στο δρόμο για την ομοιοπαθητική θεραπεία.

Νίκη Τσέκου, Δημοσιογράφος, «Ερασι-τέχνης» της ομοιοπαθητικής. 




Holistic Life ©2004-2006 www.etra.gr

     
     
2011 © therapy.gr.
Όροι Χρήσης |  Privacy Policy