Αν επιθυμείτε να λαμβάνετε  τα νέα του Therapy.gr στείλτε μας το email σας: 
 
 
 
 
Ο κύκλος του νερού


Αίνιγμα:
«Σαν με πίνουν, τι με κάνουν;
Τους ξεφεύγω και με χάνουν.
Ως τα σύννεφα ανεβαίνω κι αν αστράφτει κατεβαίνω.
Στα ποτάμια μέσα τρέχω Και στη θάλασσα ξεπέφτω.
Πίσω, απάνω ανεβαίνω Και σαν βρέξει κατεβαίνω

Τι είναι; Μας ρωτούσαν οι μεγαλύτεροι και εμείς σπάγαμε το παιδικό μας μυαλουδάκι για να λύσουμε το αίνιγμα. Το «αίνιγμα» του νερού, για όποιον ψάχνει, έχει τη λύση του. Μόνο που για να τη βρει κάποιος, πρέπει να ακολουθήσει κυκλική πορεία σκέψης. Σαν τον αέναο κύκλο του νερού όπως τον περιγράφει το παραπάνω αίνιγμα που μας έλεγαν παλιά στη Σαντορίνη.
«Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε πηγάδια, δεν έχουμε πηγές, μονάχα λίγες στέρνες άδειες και αυτές, που ηχούν και που τις προσκυνούμε...», έγραψε ο ποιητής και είναι σαν να ακούει κανείς τη φωνή του να αντιλαλεί στις άδειες στέρνες της Σαντορίνης τον παλιό καιρό. Θυμάμαι τις λιτανείες σε περιόδους λειψυδρίας και το άσπρισμα της ταράτσας για να κυλίσει καθαρό το νερό στη στέρνα όταν «έβρεχε ο Θεός». «Όποιος βλαστημήσει πάνω από τη στέρνα έλεγαν, θα πάθει μεγάλο κακό!» Μάθημα ταπεινότητας και σεβασμού! Η ύβρις λοιπόν προς το θείο δώρο, τιμωρείτο σύμφωνα με τη δοξασία των κατοίκων του άνυνδρου νησιού. Αργότερα, «χτύπησαν» γεωτρήσεις και το νερό που φύλαγε βαθειά της η γη, αρκεί για ντόπιους και τουρίστες κι όσες στέρνες απέμειναν αvτιλαλoύν τις ξένες γλώσσες ανακατεμένες με τη ντοπιολαλιά. Η λέξη που ακούει η στέρνα δεν είναι πια «νερό-νερό», αλλά Ευρώ- Ευρώ». Και η λέξη αυτή είναι κατανοητή σε όλες τις γλώσσες. Ποιος νοιάζεται να κατανοήσει το μυστήριο του νερού;

Το νηρόν ύδωρ ως πόσιμον
Οι αρχαίοι Έλληνες το φρέσκο νερό το έλεγαν: « Νήρον = νεαρόν ύδωρ». Η λέξη νήρον ήταν, δηλαδή, επιθετικός προσδιορισμός της λέξης ύδωρ. Από το επίθετο νήρον προέρχεται η λέξη νερό, όπως το λέμε σήμερα, ως ουσιαστικό. Στο ουσιαστικό προσθέτουμε όποιο επίθετο είναι κατάλληλο για να διευκρινίσουμε το είδος του νερού το οποίο αναφερόμαστε (μεταλλικό, πόσιμο, εμφιαλωμένο, απεσταγμένο, τρεχούμενο κ.λ.π.). Ας μιλήσουμε για το υδροθεραπευτικό νερό:

Ο Ψυχίατρος – Ομοιοπαθητικός κ. Γεώργιος Λουκάς εκπόνησε, το 2005, διδακτορική διατριβή με γενικό τίτλο: «Συμβολή στη μελέτη των μηχανισμών δράσεως των ιαματικών πηγών στη μεταβολή της ψυχικής διάθεσης του ανθρώπου κατά τη λουτροθεραπευτική αγωγή». Στον πρόλογο της διατριβής αυτής διαβάζουμε: «Υδροθεραπεία είναι η χρήση του νερού για θεραπευτικούς σκοπούς. Το νερό μπορεί να χρησιμοποιηθεί γι' αυτόν τον σκοπό σε όλες του τις μορφές. Ανάλογα δε με τον τρόπο, αλλά και τη μορφή που χρησιμοποιείται το ιαματικό νερό, χαρακτηρίζεται και η αντίστοιχη θεραπευτική μέθοδος χρήσης του ως λουτροθεραπεία, ποσιθεραπεία και εισπνοθεραπεία...». Η λουτροθεραπεία είναι θέμα το οποίο θα μας απασχολήσει σε επόμενο άρθρο αυτοτελώς, λόγω της σημαντικότητας της θεραπευτικής αυτής μεθόδου. Στο άρθρο αυτό θα σταχυολογήσουμε από τη διδακτορική διατριβή του κ. Λουκά στοιχεία για την ποσιθεραπεία, αρχίζοντας από τις αναφορές στους λόγους του Ιπποκράτη για την επίδραση του νερού στο ανθρώπινο σώμα: «Πρέπει να θυμόμαστε και την επίδραση και την ισχύ των νερών, γιατί είναι διαφορετικά στη γεύση τα νερά των διαφόρων πηγών. Έτσι παρουσιάζουν και διαφορετική επίδραση και ισχύ το καθένα από αυτά…και ως προς τα νερά, άλλοτε χρησιμοποιούν τα εύοσμα, τα μαλακά και απαλά και άλλοτε τα αλμυρά, τα σκληρά και πυκνά. Τα νερά αυτά να πέφτουν από ψηλά όρη ή να αναβλύζουν από πετρώδεις βράχους…Και για τα άλλα νερά θα ήθελα να σας αφηγηθώ για το ποια προξενούν νοσηρές διαταραχές και ποια είναι πολύ υγιεινά. Γιατί είναι φανερό πόσα νοσήματα προκαλούνται από κάποια νερά, αλλά και πόσες ευεργεσίες προέρχονται από άλλα.
Τα καλύτερα απ' όλα είναι εκείνα που εκρέουν από ψηλά όρη και γαιώδεις λόφους…Όσα είναι αλμυρά, σκληρά και πυκνά, δεν πρέπει να πίνονται συνεχώς.
Εντούτοις όμως, σε ορισμένες ιδιοσυγκρασίες και σε κάποια νοσήματα, τα νερά αυτά επιδρούν θεραπευτικά όταν πίνονται…Όποιος είναι υγιής και δυνατός να μην κάνει καμία διάκριση, αλλά να πίνει αδιακρίτως ό,τι βρίσκει.»
Ο Γ. Λουκάς μας διευκρινίζει ότι ο Ιπποκράτης ταξινομεί τα νερά σε τρεις κατηγορίες: νερό πόσιμο, νερό αλμυρό και νερό θαλασσινό. Με τον όρο «αλμυρό νερό» εννοεί τα ιαματικά – τα μεταλλικά – νερά, τα οποία έχουν διαφορετική γεύση από τα πόσιμα νερά εξαιτίας της σύστασής τους. Και, κατά τον Ιπποκράτη, «όποιος νοσεί και επιθυμεί το καταλληλότερο, εάν πράξει τα παρακάτω, θα επιτύχει αποκατάσταση της υγείας του: όσοι πάσχοντες έχουν κοιλιά σκληρή και με πολλά λίπη, εις αυτούς επιβάλλεται να πίνουν νερά διαυγή, ελαφρά και γλυκά. Όση έχουν κοιλιά μαλθακή, γεμάτη υγρά και εκάστοτε γεμάτη με φλέγμα, σε αυτούς αντιστοιχούν νερά πυκνά και σκληρά αλμυρά, όπως αυτά που εκρέουν από μέρη κάτω από τη θάλασσα…». Γνωρίζει λοιπόν ο Ιπποκράτης ότι τα μεταλλικά νερά έχουν θεραπευτικές ιδιότητες για κάποιες ιδιοσυστασίες και νοσηρές καταστάσεις.
Οι πληροφορίες για τα μεταλλικά νερά, τις οποίες αντλούμε από την εργασία του Γ. Λουκά, εμπλουτίζουν τη γνώση μας για τη θεραπευτική τους δράση. Αναφέρει: «Τα μεταλλικά νερά είναι τα νερά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για θεραπεία, πρόληψη και αποκατάσταση ασθενειών με βάση τις ειδικές φυσικο-χημικές ιδιότητές τους.
Από όλη την ποικιλία των μεταλλικών νερών λίγα μπορούν να θεωρηθούν θεραπευτικά και είναι κατάλληλα για εσωτερική χρήση. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται νερά των υπόγειων μεταλλικών πηγών στον τόπο που εκβάλουν φυσικά, είτε στον τόπο της γεώτρησής τους…Η βιολογική και θεραπευτική δράση των μεταλλικών νερών κατά την ποσιθεραπεία καθορίζεται από την περιεκτικότητα χημικών στοιχείων, αερίων και οργανικών ουσιών. Το βασικό ρόλο στην πραγματοποίηση της θεραπευτικής δράσης των μεταλλικών νερών παίζουν τα ιόντα νατρίου (Nα), ασβεστίου (Ca), μαγνησίου (Mg), χλωρίου (Cl), θειικά (-SO4) και υδρανθρακικά (-ΗCO3).
Το νάτριο είναι ένα από τα βασικά συστατικά του πλάσματος και των ιστικών υγρών. Απορροφάται πολύ γρήγορα και πολύ γρήγορα διαχέεται στα όργανα και τους ιστούς. Το νάτριο, μαζί με το χλώριο, διατηρούν στους ιστούς την ωσμωτική πίεση. Γι' αυτό σε άτομα με τάση για οιδήματα, σε καρδιακή και νεφρική ανεπάρκεια, δεν χρησιμοποιούνται ή χρησιμοποιούνται σε μικρές δόσεις και με μεγάλη προσοχή…»
Στη συνέχεια ο Γ. Λουκάς παραθέτει στοιχεία για τη δράση όλων των ιόντων του νερού στον ανθρώπινο οργανισμό, τα οποία είναι πολύ διαφωτιστικά για τις θεραπευτικές ιδιότητες των μεταλλικών νερών. Θα αρκεστούμε όμως σε όσα αναφέραμε ήδη και καταδεικνύουν ότι δεν είναι όλα τα νερά κατάλληλα προς πόσιν από όλους τους ασθενείς.

Το κρύο νερό που το περιορίζει ο δράκος
«Για ιδές καστέλιν όμορφο και κρύο νερό δεν έχει! Σαν έχει και κρυό νερό, δράκος το περιορίζει. Διψούν τα λάφια για νερό και τα πουλιά για δρόσα, διψούν και τ' αρχοντόπουλα για μια καθάρια βρύση…» Το κρυό νερό που αναφέρεται στους στίχους αυτού του παλιού δημοτικού τραγουδιού, είναι το νηρόν (νεαρόν) ύδωρ των αρχαίων προγόνων μας. «Διψούν και τ' αρχοντόπουλα για μια καθάρια βρύση», λέει το τραγούδι. Τι να το κάνει το αρχοντόπουλο το όμορφο καστέλι, τι να τα κάνει ο σημερινός άνθρωπος τα ακριβά σπίτια, χωρίς την αναψυχή του νερού; Στο τραγούδι, το νερό το περιορίζει ο δράκος. Σε πολλές λαϊκές παραδόσεις το νερό το «κρατεί» δράκος και αυτό έχει σχέση με αρχαίες μυητικές διαδικασίες, σύμφωνα με τους μελετητές τέτοιων δοξασιών. Στη συνέχεια, οι στίχοι του δημοτικού τραγουδιού μας λένε ποια μπόρεσε να νικήσει το δράκο: Τον νίκησε η κυρά- Βδοκιά (Ευ-δοκία) που ήταν «της βροντής παιδί της αστραπής εγγόνι».
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλές λαϊκές παραδόσεις που μιλούν για δράκους ή νεράιδες σε πηγές, ποτάμια, πηγάδια κ.λ.π. Οι παραδόσεις αυτές φέρουν στοιχεία μυθολογικά, αλλά και σπέρματα φιλοσοφικών θεωριών που κύλισαν από τα χείλη φωτισμένων ανθρώπων στην ψυχή του λαού.
Σήμερα που ζούμε στον «αναπτυγμένο κόσμο» ποιος «δράκος» περιορίζει το νερό;
Ο Δρ Κωνσταντίνος Μουρούτης, Φυσίατρος- Νευρο-Βιοεπιστήμονας, σε συνομιλία που είχαμε μαζί του μας τόνισε την ανάγκη να αφυπνιστούμε. Να γίνουμε πιο εκλεκτικοί και να αγαπήσουμε τα αρχέγονα ελιξίρια της ζωής.
«Είναι ζωτικής σημασίας το καλό νερό» μας τόνισε. «Έχουμε εκθειάσει το ρόλο της διατροφής (και καλά κάνουμε), όμως δεν έχουμε μιλήσει όσο πρέπει για το νερό, παρόλο που αν το δούμε ιεραρχικά, από την άποψη της αναγκαιότητάς του στον οργανισμό, θα το τοποθετήσουμε δεύτερο, μετά τον αέρα. Χωρίς αέρα, ζούμε 5 λεπτά, χωρίς νερό μία βδομάδα περίπου, χωρίς φαγητό 40-60 μέρες.
Το 70% της γης αποτελείται από νερό. Το ίδιο ποσοστό νερού υπάρχει ενδοκυττάρια και εξωκυττάρια στο ανθρώπινο σώμα. Ο εγκέφαλός μας αποτελείται από νερό σε ποσοστό 90%. Η μεγαλύτερη ποσότητα νερού δεν βρίσκεται στους ωκεανούς αλλά στο στερέωμα και κάτω από τη γη.
Ο άνθρωπος στις μέρες μας έχει υιοθετήσει ένα τρόπο ζωής που δεν είναι εναρμονισμένος με τη φύση. Έτσι, καταστρέφει το περιβάλλον και τον εαυτό του. Είναι ευθύνη του κράτους να εξασφαλίζει υγιεινές συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων αλλά είναι και ευθύνη του καθενός μας να ελέγχουμε τι βάζουμε μέσα μας. τα μηνύματα από το περιβάλλον που εισάγουμε στο σώμα, μέσω των αισθήσεων, πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο αμόλυντα, πιο φυσικά. Φτάσαμε στο σημείο τα αγαθά της φύσης να τα μετατρέψουμε σε κίνδυνο για την υγεία μας.
Το νερό δέχεται εντέλει του ρύπους που παράγει ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Είναι διάφοροι οι χημικοί ρύποι, που είναι λίγο ως πολύ γνωστοί σε όλους μας. Υπάρχουν όμως και ρύποι που δεν το φαντάζονται πολλοί πόσο επιβαρύνουν το νερό. Για παράδειγμα, τα φάρμακα που πίνουμε (αντιβιοτικά, ψυχοφάρμακα κ.λ.π.) μέσω της ενούρησης καταλήγουν στον υδροφόρο ορίζοντα, αφού ακόμα και οι βιολογικοί καθαρισμοί δεν τα κατακρατούν. Επίσης, έχουν γίνει έρευνες στις Η.Π.Α. που δείχνουν ότι ο αντρικός πληθυσμός υποφέρει από γυναικομαστία και αυτό οφείλεται στα αντισυλληπτικά, αφού μέσω της ενούρησης των γυναικών, τα οιστρογόνα καταλήγουν στα υπόγεια νερά και καταλήγουν πάλι στο πόσιμο νερό. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι είναι ευθύνη του κάθε ανθρώπου να διατηρηθεί το νερό καθαρό, όπου υπάρχει ακόμα. Ας εκπαιδευτούμε στην υγεία!»
Να λοιπόν στις μέρες μας ποιος είναι ο «δράκος» που «κρατεί» το καθαρό νερό: είναι ο άνθρωπος που δεν σέβεται τους νόμους της φύσης! Αν αναδυθεί από μέσα μας η «Ευδοξία» που είναι της αστραπής παιδί και της βροντής εγγόνι, μπορεί να σκοτώσει το δράκο κι έτσι να ξεδιψάσει και το ελάφι, και το πουλί και το αρχοντόπουλο στο όμορφο καστέλι του.

Ποιο νερό να πιω: της «Κασταλίας» ή της «Στυγός»;
Η Κασταλία πηγή στους Δελφούς που χρονολογείται από τον 7ο π.Χ. αιώνα, έδινε τα νερά της σε κρήνη ορθογωνίου σχήματος στη νότια πλευρά της οποία υπήρχαν 7 βρύσες σε σχήμα λεοντοκεφαλής που πάνω τους είχαν λαξευτεί ειδικές κόγχες για να τοποθετούνται τα αναθήματα των προσκυνητών. Η πηγή ήταν αφιερωμένη στις 9 Μούσες γιατί, όπως πίστευαν, είχε τη μυστική δύναμη να χαρίζει σε όποιον γευτεί το νερό της έμπνευση, ιδίως στους ποιητές και τους μουσικούς. Πήρε το όνομά της από τη νεαρή Κασταλία, η οποία ρίχτηκε στην πηγή για αν αποφύγει τον ερωτευμένο Απόλλωνα που την κυνηγούσε. Σ' αυτή γινόταν ο καθαρμός της Πυθίας πριν ανέβει στον τρίποδα για να χρησμοδοτήσει.
Η Στυξ ήταν ποτάμι που, κατά τη μυθολογία, έζωνε τη Γη και τον Άδη με 9 δρόμους και χυνόταν στη θάλασσα. Από ένα δέκατο δρόμο, το νερό έπεφτε από ψηλό βουνό και, όπως λέει ο Ησίοδος στη «Θεογονία» του, κανείς δεν μπορούσε να σκαρφαλώσει ως εκεί. Μόνο ο Ήλιος έβλεπε το νερό που όποιος λουζόταν σε αυτό, γινόταν αθάνατος. Η Νηρηίδα Θέτις έλουσε τον Αχιλλέα στα ύδατα της Στυγός και έγινε άτρωτος, εκτός από τη φτέρνα από όπου τον κρατούσε. Έτσι είχε την «αχίλλειο πτέρνα» του και εκεί βρήκε το θανατηφόρο βέλος.
Αντίδοτο στο θάνατο, λοιπόν, θεωρούντο τα περίφημα ύδατα της Στυγός. Όμως, όπως αναφέρει ο Στράβων, ό,τι βυθιζόταν σε αυτά εξαφανιζόταν. Ακόμα και τα μέταλλα έλιωναν, μόνο η οπλή του αλόγου άντεχε. τα νερά αυτά έγιναν μαύρα όταν η Δήμητρα με τη μορφή φοράδας κοιτάχτηκε στη Στύγα. Στα νερά της Στυγός έπεφταν οι μοχθηρές ψυχές, οι συκοφάντες και οι επίορκοι. Στα νερά της έδιναν οι θεοί τον σημαντικότερο όρκο τους, που αν τον παράβαιναν, τιμωρούνταν με εξορία εννέα χρόνων.
Το όνομα Στυξ προήλθε από το ρήμα στυγέω που σημαίνει: μισώ, απεχθάνομαι (εξ ου και στυγνός, στυγερός κ.α.) Πίστευαν ότι τα νερά της Στυγός ήταν δηλητηριώδη και την τοποθετούσαν στην περιοχή μεταξύ Αρκαδίας και Αχαΐας, στο όρος Ζήρεια. Σήμερα η περιοχή αυτή ονομάζεται Νεραϊδοράχη και το ποτάμι που σχηματίζεται από την κατακόρυφη πτώση του νερού από ύψος 2.355m λέγεται Μαυρόνερο.
Διαβάζοντας κανείς τα παραπάνω και συνδυάζοντάς τα με τα στοιχεία που αντλήσαμε από τη διδακτορική διατριβή του Γ. Λουκά που παραθέσαμε στην αρχή του άρθρου, θα αναρωτηθεί: αφού δεν είναι όλα τα νερά ίδια, αφού η ποιότητα των νερών συνδέεται με την ποιότητα της ζωής και της υγείας του ανθρώπου, γιατί δεν μιλάμε πολύ για το νερό ως θεραπευτικό μέσο; Γιατί οι έχοντες δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη μας τονίζουν το ρόλο της τροφής και όχι τόσο του νερού στη διατήρηση και αποκατάσταση της υγείας; Απευθυνθήκαμε σε γνώστες της φύσης της υγείας και οι απαντήσεις που πήραμε είναι, το λιγότερο, ενδιαφέρουσες.
Ο Δρ Κωνσταντίνος Μουρούτης, μας είπε: «Οι γιατροί δυστυχώς εκπαιδεύονται πώς να καταπολεμούν την ασθένεια και όχι πώς να διατηρούν την υγεία! Στο πανεπιστήμιο, δηλαδή, προετοιμάζονται για πόλεμο και όχι για ειρήνη. Συναντώ γιατρούς που δεν ξέρουν ότι πρέπει μόλις ξυπνήσουμε, να πίνουμε αρκετή ποσότητα νερού ώστε να καθαρίσει ο οργανισμός από τις τοξίνες. Το λεμφοποιητικό σύστημα για να λειτουργήσει θέλει νερό.
Στη δική μου κλινική εμπειρία έχω διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι δεν πίνουν νερό. Πολλές γυναίκες, για παράδειγμα, πάσχουν από ημικρανίες γιατί δεν πίνουν αρκετό νερό. Αλλά και μια σειρά άλλων ασθενειών, όπως πολλές αλλεργικές παθήσεις, αναφυλλακτικό σοκ, γαστρεντερίτιδα κ.α. οφείλονται σε έλλειψη νερού στον οργανισμό. Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, για παράδειγμα, αναπτύσσεται γιατί το ανοσοποιητικό σύστημα δεν έχει τη δυνατότητα να το αναχαιτίσει, συχνά από αφυδάτωση που δεν επιτρέπει στο λεμφικό σύστημα να κνηθεί όπως πρέπει.
Ο άνθρωπος είναι ένα ολόκληρο σύστημα. όταν πάσχει ένα τμήμα του, πάσχει όλος ο οργανισμός. Χωρίς το νερό λοιπόν, τίποτα δεν λειτουργεί καλά. Ο ρόλος του είναι αναντικατάστατος!
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, οι επιστήμονες πίστευαν ότι όταν τρώμε κάτι, το νερό το μεταφέρει στο κύτταρο, ανοίγει η κυτταρική μεμβράνη και οι ουσίες μπαίνουν μέσα. Όμως, με την εξέλιξη της Μοριακής Βιολογίας ξέρουμε πλέον ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Υπάρχουν υποδοχείς στην κυτταρική μεμβράνη όπου μεταφέρονται με το νερό οι πρωτεΐνες, που εφάπτονται πάνω στον υποδοχέα και ανάλογα με την ταλάντωση που έχει η ουσία, ταλαντώνεται η ανάλογη «κεραία» μέσα στο κύτταρο και το μήνυμα φτάνει μέχρι τον πυρήνα και ενεργοποιεί ή απενεργοποιεί ανάλογα τα γονίδια. Τα πάντα είναι μήνυμα. Το νερό μεταφέρει μηνύματα.
Όταν πίνουμε επί μεγάλο χρονικό διάστημα νερό, το οποίο έχει μεγάλες ποσότητες μεταλλικών ιχνοστοιχείων και συγχρόνως ζούμε με τον τρόπο που ζει σήμερα ο μέσος Έλληνας, θα ήταν παράξενο αν δεν εμφανίζαμε ασθένειες (από υπερκαλαιμία- υπερνατραιμία στην καρδιά, βραδυκαρδίες, ταχυρυθμίες, πέτρες στα νεφρά κ.α.). Είναι σημαντικό λοιπόν να πίνουμε νερό καλής ποιότητας, αλλά είναι πολύ σημαντικό συγχρόνως να υιοθετήσουμε έναν γενικά φυσικό τρόπο ζωής.»
Την ερώτηση αν πρέπει ο κάθε άνθρωπος να πίνει διαφορετικό νερό, αναλόγως προς τις παθήσεις τις οποίες πιθανόν έχει, θέσαμε στον ιατρό κ. Νικόλαο Κορακίτη, Ομοιοπαθητικό, μέλος της Εταιρείας Ομοιοπαθητικών Ιατρών Ελλάδος. Του εκφράσαμε επίσης την απορία μας, γιατί οι γιατροί μας μιλούν πολύ για το τι πρέπει να τρώμε και λίγο για το νερό που πρέπει να πίνουμε! Μας απάντησε ως εξής: «Και η τροφή είναι σημαντική. Όμως στο νερό δεν έχει αποδοθεί η σημασία που του αρμόζει. Αν μιλήσουμε για το νερό σε αδρό χημικό επίπεδο, θα πρέπει να πούμε ότι δεν έχει να κάνει τόσο με τις παθήσεις αυτό καθ' αυτό το νερό, αλλά τα διάφορα στοιχεία τα οποία έχουν πιθανόν διαλυθεί σε αυτό. Ορισμένα ιχνοστοιχεία που υπάρχουν στο νερό, αν ο οργανισμός τα έχει ανάγκη, τότε το νερό θα μπορούσε να βοηθήσει. Όταν είναι παραπανίσια, σε σεσημασμένο βαθμό, τότε σαφώς φέρνουν μια ανισορροπία. Αν το νερό δρα θεραπευτικά ή όχι, πιστεύω ότι έχει να κάνει και με την ιδιοσυγκρασία του ατόμου.»
«Στα Ρίτσα βγαίνει ένα νερό, το λένε ασημονέρι, το πίνουν οι Ριτσιώτισσες, καμιά παιδί δεν πιάνει». Οι στίχοι αυτοί δείχνουν ότι υπάρχουν νερά με ιδιαίτερες ιδιότητες. Δεν είναι όλα τα νερά ίδια. Ας επιλέγουμε όσο μπορούμε το κατάλληλο για τον καθένα μας. Αν όμως δεν μπορούμε να πίνουμε το νερό που ταιριάζει στην ιδιοσυστασία μας, ας φροντίσουμε τουλάχιστον να πίνουμε το καθαρότερο.

Απλώς H2O, ή και κάτι άλλο;
«Κόρη ξανθή τραγούδαγε σε πέτρινο γεφύρι,
και από το θλιβερό σκοπό, το θλιβερό τραγούδι,
και το γεφύρι ράγισε και το ποτάμι εστάθη
και το Στοιχειό του ποταμού στην άκρη επετάχθη.»

Το νερό του ποταμού έχει ευαισθησία και συμπάσχει στον πόνο της κοπέλας, όπως λέει το δημοτικό τραγούδι. Μάλιστα το Στοιχειό, που όπως πίστευε ο λαός, ζούσε μέσα στο ποτάμι, δεν άντεξε το θλιβερό σκοπό και βγήκε έξω από το νερό! Είναι, άραγε, τα όσα λέει το τραγούδι μια λαϊκή τεχνική για να δοθεί έμφαση στον μεγάλο πόνο της κόρης ή μήπως αυτά που λέει ο λαός μας είναι με άλλα λόγια αυτά που αναφέρει ο Ιάπωνας επιστήμονας Dr Masaru Emoto στο βιβλίο του «Το μυστικό μήνυμα του νερού», αρκετούς αιώνες μετά τη δημιουργία του παραπάνω τραγουδιού;
Ο Dr Emoto φωτογράφισε κρυστάλλους νερού και παρατήρησε ότι το νερό αλλάζει «πρόσωπο», ανάλογα με το μήνυμα που είχε υποβάλλει στο νερό πριν το καταψύξει. Το νερό, σύμφωνα με όσα γράφει ο Emoto, συγκρατεί οπτικές, χημικές, ηχητικές και γενικά κυματικές πληροφορίες (και από πολύ μακριά ακόμα) και τις αποτυπώνει στην μορφή του κρυστάλλου του.
Ο Δρ Μουρούτης μας είπε για τις "περίεργες" ιδιότητες του νερού: «Το νερό δεν είναι απλώς H2O στο χημικό του επίπεδο. Ξέρουμε ότι τα πρωτόνια του υδρογόνου σε όλη τη γη έχουν πολικότητα προς το κέντρο της, στρέφονται μαγνητικά προς τα εκεί. Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν από μόνα τους, ξεχωριστά τα πρωτόνια του υδρογόνου ή του οξυγόνου. Ονομάζουμε το νερό «ζώσα ύλη» και ο άνθρωπος δέχεται την ιδιαίτερη επίδραση από αυτό, γιατί η γενετική πληροφορία που φέρει, μας πάει πίσω στο ασυνείδητο. Στην κοιλιά της μητέρας όπου υπήρχε το τέλειο περιβάλλον. Υπήρχε συνεχής ροή βρώσης, πόσης, καθαρού οξυγόνου. Αξιοσημείωτο είναι ότι, κατά τη σύλληψη ενώνεται το ωάριο με το σπερματοζωάριο και δημιουργείται ένα κύτταρο, το οποίο έχει 90% νερό και περιέχει 90 από τα 92 σταθερά στοιχεία του περιοδικού συστήματος. Αλλά για να μπορέσουν να ενεργοποιηθούν τα γονίδια που έχει το νέο κύτταρο, πρέπει να πατηθούν οι «διακόπτες». Το πάτημα αυτό είναι μία μορφή ενέργειας που έρχεται από έξω, το κύτταρο δεν αυτοενεργοποιείται! Το ερώτημα που βασανίζει τους επιστήμονες είναι: «Από πού έρχεται αυτή η ενέργεια;
Άλλοι το λένε «δύναμη της φυσικής επιλογής», άλλοι το λένε «σοφία ή κοσμική δύναμη», άλλοι το λένε «Θεό». Όπως και να πει κανείς αυτή τη δύναμη, το σίγουρο είναι ότι πρέπει να έχει, όχι απλώς γνώση, αλλά ακριβή ικανότητα για να στείλει τον σπινθήρα ζωής, που ούτε τον βλέπουμε, ούτε μπορούμε να τον ανιχνεύσουμε, αλλά αστραπιαία ενεργοποιεί το κύτταρο και το ένα γίνεται δύο κ.ο.κ.
Στη σύλληψη της Θεοτόκου, όπως γράφεται, ο αρχάγγελος Γαβριήλ είπε: «…και πνεύμα Θεού θέλει επέλθει μετ' εσού και συλλάβεις.». Αυτό το πνεύμα το ονομάζουμε «δύναμη ζωής», ανεξάρτητα αν πιστεύει κανείς ή όχι, καθώς η αγάπη δεν ξεχωρίζει και το νερό τη δέχεται ως μήνυμα.»

Είμαστε μέρος ενός ωκεανού ή έχουμε μέσα μας ένα κομμάτι του;
Το 70% του σώματός μας αποτελείται από νερό. Σχεδόν το 70% της γήινης επιφάνειας καλύπτεται από ωκεανούς. Η περιεκτικότητα των εξωκυτταρικών μας υγρών σε αλάτι, είναι περίπου η ίδια με εκείνη του νερού των ωκεανών. Σημαίνει κάτι αυτό ή είναι απλή σύμπτωση;
Έχοντας υπόψη μας τις «συμπτώσεις» αυτές, απευθύναμε στον Ομοιοπαθητικό ιατρό κ. Ν. Κορακίτη, το εξής ερώτημα: «Έχουμε ένα κομμάτι ωκεανού μέσα μας;»
Ν. Κορακίτης: «Ισχύει κι αυτό, δηλαδή έχουμε ένα κομμάτι ωκεανού μέσα μας αλλά ισχύει και το άλλο: ότι είμαστε κομμάτια ενός ωκεανού! Οι αναλογίες αυτές τις οποίες αναφέρατε, δεν είναι τυχαίες και θα έπρεπε να προβληματίσουν όσους δεν βλέπουν την πνευματική διάσταση του νερού. Συνήθως το βλέπουμε σε υλικό επίπεδο.
Ασφαλώς η όλη ιστορία παίζεται στις ισορροπίες σε μικροκυτταρικό και μικροσκοπικό επίπεδο στα υγρά του κυττάρου. Αυτό που ονομάζουμε ως ομοιόσταση (τη διατήρηση, δηλαδή, σταθερών συνθηκών στο εσωτερικό περιβάλλον του οργανισμού) δίνει μία υλική διάσταση στο θέμα. Εγώ θα έλεγα ότι αυτό δεν είναι παρά ανατύπωση σε υλικό επίπεδο μιας γενικότερης ισορροπίας, που τη λέμε υγεία.
Δεν πρέπει να μένουμε σε ό,τι περιλαμβάνει η βιοχημεία που μάθαμε στο πανεπιστήμιο. Το να βλέπουμε το νερό σαν έναν παθητικό φορέα, θεωρώ ότι με τα σημερινά δεδομένα είναι μια πολύ πρόχειρη αντιμετώπιση σε αδρό επίπεδο. 
Αυτό που λέει η παράδοση από παλιά, ότι ο μικρόκοσμος αντιστοιχεί στο μακρόκοσμο, αναλογικά σημαίνει ότι η Γη (Γαία) είναι ένας συγκροτημένος ζωντανός οργανισμός.
Το ότι το σώμα μας αποτελείται από νερό κατά 70%, αυτό σημαίνει ότι ζούμε μέσα στο νερό, όπως ο υλικός κόσμος όλος κολυμπάει μέσα στον αιθέρα. Έχουμε λοιπόν ένα κομμάτι "ωκεανού" μέσα μας, αλλά είμαστε και μέρος ενός "ωκεανού"».

Το «ανδρόγυνο» νερό
«Ας δούμε την καταγωγή του νερού. Είναι 2 μόρια Υδρογόνου και 1 μέρος Οξυγόνου. Αυτό, για μένα, έχει μια συμβολική σημασία.: το μόριο του νερού είναι ένα δίπολο, ενός θήλεος πόλου και ενός άρρενος. Ο θήλυς πόλος είναι το Υδρογόνο (ύδωρ – γεννά), είναι η μήτρα. Και όπως και πνευματικά, η μήτρα, το «αιώνιο θήλυ» είναι η αρχή των απάντων. Γιατί θήλυ- άρρεν (Αγάπη – Σοφία, στη δημιουργία του Σύμπαντος) πάνε μαζί. Αλλά το πρώτο βήμα το έκανε η Αγάπη. Η Αγάπη είναι το περικαλυπτικό στοιχείο: η φωλιά, η Εστία, η μήτρα.
Το άρρεν είναι το διεισδυτικό στοιχείο (Οξυ-γόνο). Το Υδρογόνο είναι το πιο απλό στοιχείο. Έχει ατομικό αριθμό 1. Είναι η αρχή, η βάση. Πάνω εκεί χτίζονται όλα. Δέχεται την άρρενα φύση, το Οξυγόνο. Επειδή το Οξυγόνο έχει να κάνει με τη φωτιά, το πυρ, (δηλαδή συμβολικά, τη δύναμη της ζωής), γονιμοποιείται από αυτό και σαν αποτέλεσμα έχουμε τη δημιουργία του μορίου του ύδατος. Αυτό μας λέει ότι το ύδωρ από μόνο του, κατέχει ήδη τη φωτιά της ζωής εκ κατασκευής. Εξάλλου, και για να παρασκευαστεί εργαστηριακά το νερό, χρειάζεται ένας σπινθήρας. Έχει λοιπόν το νερό το πυρώδες στοιχείο στην ένωσή του.
Αν συνεχίσουμε να μιλάμε συμβολικά, θα πρέπει να πούμε ότι το νερό, έχοντας μέσα του (το πυρ και την αγάπη) κάνει μια δουλειά ανάλογη της ψυχής. Οι ιδιότητες της Ψυχής - του Παγκόσμιου Αιθερικού – είναι: η δεκτικότητα, η αισθαντικότητα, η μεταφορικότητα. Αναλογικά, και το νερό, τις ίδιες ιδιότητες δεν έχει; Το νερό έχει τεράστια δεκτικότητα. Ό,τι και να του βάλεις, το παίρνει. Παίρνει τη μορφή του δοχείου που τοποθετείται, δεν φέρνει αντίσταση δηλαδή. Έχει κάποια στοιχειώδη αισθαντικότητα, αφού σύμφωνα με όσα γράφει στο βιβλίο του ο Ιάπωνας Μ. Emoto, δέχεται δόνηση και απαντά. Και βεβαίως, έχει μεταφορικότητα…».
Τις σκέψεις αυτές μας μετέφερε ο κ. Ν. Κορακίτης, μιλώντας μας για τις ιδιότητες του νερού. Σχολιάζοντας στη συνέχεια τη χωρίς Μέτρο και Σοφία υλική σύγχρονη ανάπτυξη, η οποία επιδρά στην ποιότητα της ζωής μας γενικά και ειδικότερα στο νερό, ο κ. Κορακίτης μας είπε: «Ο σημερινός άνθρωπος που τόσο ενδιαφέρεται για την έννοια της βιομηχανικής και γενικότερα της υλικής αναπτύξεως, έτσι όπως την κάνει, είναι ανήθικος! Και αυτό είναι από τα βασικά αίτια που ο άνθρωπος νοσεί. Η απομάκρυνση από το Νόμο της Φύσης, της Δημιουργούσας Φύσης (του πνευματικού κόσμου) έχει τα αποτελέσματα που γνωρίζουμε, με την έννοια της νόσου, όπως την ορίζουμε στην Θεραπευτική.
Ο άνθρωπος πρέπει να επιστρέψει στην ηθική του νερού που περιέχει και που τον περιβάλλει: να γίνει, δηλαδή, πιο απλός, πιο δεκτικός, πιο μεγαλόκαρδος. Δεν είναι τυχαίο που το νερό συμβολίστηκε πολύ με το θήλυ στοιχείο, το οποίο είναι η εκπροσώπηση της Αγάπης. Αν στραφούμε στην Αγάπη που είναι: δεκτικότητα, αγκάλιασμα, συγχώρηση, τότε θα κάνουμε στροφή προς την Υγεία. Δεν έχουμε καταλάβει αρκετά, ότι μία από τις βασικές αφετηρίες της θεραπείας και της καλής υγείας είναι το «συγχωρείν»! Ακόμα και τον εαυτό μας! Είναι καθαρτήρια διαδικασία αυτό.
Το νερό, εκτός από τις ιδιότητες που αναφέραμε ότι έχει, εκτός από τη δράση του μέσα στον άνθρωπο και την επικοινωνία με το νερό τη γης, έχοντας συμβολισμό με το Παγκόσμιο Αιθερικό που είναι φορτισμένο με τη δημιουργό δύναμη της Ζωής και του Πνεύματος, μπορεί να αποκαθάρει και με έναν άλλο τρόπο, πιο «αρσενικό». Οι μεγάλες καθάρσεις έρχονται μέσω πυρός (μιας δοκιμασίας, ενός πόνου). Έχει προηγηθεί όμως η κάθαρση μέσω του ύδατος (μέσω μιας αγάπης). Μόνο αν ο άνθρωπος πλυθεί με την Αγάπη και με δεκτικότητα βιώσει το υπαρξιακό του δράμα, χωρίς να δραπετεύσει από αυτό, τότε θα μπορέσει αν δεχτεί το Αναστάσιμο Φως· το πυρ της Αλλαγής που ανανεώνει!»
Αρχίζοντας από τη φαινομενικά υλική μορφή του νερού, φτάσαμε αναλογικά στην πνευματική του διάσταση.
Το θέμα του νερού είναι ανεξάντλητο!
Θα κλείσουμε το άρθρο αυτό με ένα απόσπασμα από το βιβλίο των Η. Czogalla – Γεράσιμου Στουραΐτη: «Η τετρακτύς των Πυθαγορείων». Εκεί, διαβάζουμε μεταξύ άλλων: «…όπως ο παροδικός γήινος άνθρωπος κυριαρχεί επί της γης, έτσι πρέπει ο ουράνιος μη παροδικός άνθρωπος να κυριαρχήσει στον ουρανό. Γιατί εκεί υπάρχουν δυνάμεις, των οποίων η επιδρούσα ισχύς είναι ατελείωτα μεγαλύτερη της ισχύος των στοιχείων στον κόσμο των φαινομένων. Από την εμπειρία και από την επίγνωση των δυνάμεων αυτών, καθώς και από τη δυνατότητα του να ενταχθεί σε αυτές τις αόρατα επιδρούσες δυνάμεις, εξαρτάται η ευτυχία του, η ηθική του και η ελευθερία του. Γιατί όπως ο άνθρωπος ξεπερνά της εξωτερική φύση πράττοντας σύμφωνα με το φυσικό νόμο, έτσι μπορεί να καταστεί ένα ενεργό μέλος του πνευματικού κόσμου ζώντας επίσης σε συμφωνία με τους εκεί ισχύοντες νόμους. Όμως αυτή η ένταξη του ατομικού πνεύματος σε ένα ανώτερο Είναι, είναι δυνατή μόνο με τη θέση της «ακρόασης με ταπεινότητα» της αποκάλυψης, και τούτο απαιτεί τη διαρκή προσπάθεια θέασης προς τα έσω, δίχως τη μεταφορά εγωιστικών επιθυμιών. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο! Απαιτεί σκληρή εργασία και καμιά φορά προκαλεί και πόνο. Αλλά μόνο με τη νίκη του αντικειμενικού πνεύματος επί του μικρού ανθρώπινου Εγώ μπορεί να αποκτηθεί αυτό που ονομάζουμε σοφία και αλήθεια!...»
Το νερό συνδέει και συνδέεται με τα πάντα στη Φύση. Ενώνει σαν την Αγάπη. Ας κρατήσουμε έστω αυτή μόνο την ιδιότητα του νερού για να εναρμονιστούμε με τον κόσμο και να αποκαταστήσουμε την ισορροπία σε όλα τα επίπεδα. Ας βαπτιστούμε στα νερά της Κασταλίας κι ας δώσουμε όρκο στα ύδατα της Στυγός! Και τότε, το πνεύμα εν είδει περιστεράς θα βεβαιώσει του Λόγου το ασφαλές: ότι αξίζει να ζήσουμε ηθικά στον υδάτινο πλανήτη. Μόνο έτσι θα γευτούμε το Αθάνατο νερό, που το φυλάει ο «δράκος» του εγωιστικού τρόπου ζωής μας. Ας αφουγκραστούμε το μυστικό μήνυμα του νερού εν μέσω κραυγών και θορύβων. Για να έχει νόημα ο κύκλος της ζωής μας, όπως έχει νόημα ο κύκλος του νερού!

Γράφει και επιμελείται η Νίκη Τσέκου




Holistic Life ©2004-2006 www.etra.gr

     
     
2011 © therapy.gr.
Όροι Χρήσης |  Privacy Policy